بعد نوشت:
تا حالا فک می کردم کارن همایون فر زنه..اما الان دیدم که مرده ،اونم از اون مردایی که من دوست دارم .
خواب سمیرا رو می دیدم “سمیرا مستعاره”داشت کانتکت گوشی من بالا و پایین می کرد ،بعد گفت “هنوز دوستیم ؟”گفتم “اره دوستیم” بعدش بیدار شدم .
اسب …رو دیدم …بد نبود ..ولی تحسین برانگیزم نبود .خاک غریب رو خوندم ..خوردم به عبارتی…
داستان هما و کاشیک اش ،تحت تاثیر اونم ..اینکه چرا هما کاشیک رو نخواست؟اینکه اگه هما با کاشیک می موند کاشیک با ز هم خودشو می کشت؟خودم اینطور فکر نمی کنم …
دلم یه چند روزی شور می زنه …
چرا هما باهاش نموند؟باید می موند…بعد سی سال بهم رسیده بودن …تو جایی که فکرش رو هم نمی کردند…چرا ثباتی که با ناوین داشت رو رها نکرد؟
کاشیک رو دوست داشتم .

بعد نوشت:
مثه همیشه بحث و جدل ..این یک امر تکراری ایست که بیشتر مواقع رخ می دهد و تو باید تحملش کنی .
دلشوره دارم .وضعیت موجود کاری رو دوست ندارم.دوست پسر ندارم.دوست دختر هم می شه گفت ندارم .دوست چتی هم ندارم .تنها هستم و با خودم کلنجار می رم .دوست دارم برم یه جای دنج و خلوت که کسی نباشه.
لزوما منظورم از کسی واضحه دیگه نه؟
…فکرو خیال کنم ..صبحها از جام بلند نشم ..منتظر هیچ زنگی و هیچ اتفاق غریب الوقوعی نباشم (وقوعی درسته؟)چند وقتی همین طوری باشم بعد به قولی اسوده خاطر شم …شاید .
مای پردیس رو دیدم یاد دوستان گذشته افتادم .و البته یاد هم کردم .68ایها .دوم دبیرستان
خسته ام .نمی تونم اون جور که می خوام استراحت کنم .دوست دارم وقتی می یام خونه همه چیزمو بندازم یه ورو فقط بخزم تو مبل …بعد سر یه فرصت مناسب جمع و جورشون کنم .اما نمی شه ..خسته ام از این نظم …و متنفر.خوش به حال سمیه …
تنهام دلم بدجوری هوای اقای میم رو کرده …حتی اون لبخنداش که گاهی می ره رو اصابم .دلم می خواد ببینمش …دوباره .
اما در دسترس نیست .خیلی خسته ام .از همه چیز مهمتر از همه خونه .و زندگی ایی که دچارشم .
زمین گرده …می چرخه بی وقفه …هر روز …بلادرنگ.و ما هنوز در این نقطه ی زمانی و مکانی هستیم.
بله …هنوز هستیم.اما این که چگونه هستیم مهم است ایا؟ یا اینکه فقط هستیم؟
خاک غریب را خریدم.